โครงการจัดประชุมวิชาการประจำปี Emergency Medical Technician Annual Conference ครั้งที่ 5 (5th EMTAC) Update on Prehospital Emergency Care

          การบริการด้านการแพทย์ฉุกเฉิน หมายถึง การปฏิบัติการทางการแพทย์และการรักษาพยาบาล ซึ่งรวมถึงการดูแลผู้ป่วยฉุกเฉินทั้งจากอาการเจ็บป่วยฉุกเฉินหรือจากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นนอกโรงพยาบาล และการดูแลใน ห้องฉุกเฉิน ซึ่งคุณภาพในการดูแลผู้ป่วยฉุกเฉินต้องประกอบด้วย การดูแลผู้ป่วยที่จุดเกิดเหตุก่อนนำส่ง การดูแลระหว่างการนำส่ง และการดูแลที่ห้องฉุกเฉิน

           ระบบบริการการแพทย์ฉุกเฉิน (Emergency Medical System, EMS) ของประเทศไทยแม้จะมีการพัฒนาล่าช้าเมื่อเทียบกับประเทศที่พัฒนาแล้วแต่ก็มีการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง เริ่มตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ ๕ ได้มีการทำกิจกรรมการกุศลของมูลนิธิในลักษณะการกู้ภัยและการช่วยเก็บศพผู้เสียชีวิตโดยไม่คิดผลตอบแทนในการช่วยเหลือ ได้แก่ มูลนิธิป่อเต็กตึ้ง (ก่อตั้งในปี พ.ศ. ๒๔๘๐) และมูลนิธิร่วมกตัญญู (ก่อตั้งในปี พ.ศ. ๒๕๑๓) ซึ่งได้ให้ความช่วยเหลือผู้ป่วยขั้นต้นและลำเลียงนำส่งโรงพยาบาล ต่อมาในปี พ.ศ. ๒๕๓๘ กรมการแพทย์ได้จัดตั้ง “ศูนย์กู้ชีพนเรนทร” ให้บริการรักษาพยาบาลฉุกเฉินและขนย้ายทั้งผู้บาดเจ็บและผู้ป่วยฉุกเฉินในพื้นที่ระยะเวลาไม่เกิน ๑๕ นาที โดยมีหมายเลข ๑๖๖๙ เป็นหมายเลขแจ้งเหตุ ต่อมา พ.ศ. ๒๕๕๑ ได้มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติการแพทย์ฉุกเฉิน พ.ศ. ๒๕๕๑ ซึ่งได้กำหนดให้มีคณะกรรมการการแพทย์ฉุกเฉิน (กพฉ.) และสถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ (สพฉ.) ทำหน้าที่ในการพัฒนาระบบการแพทย์ฉุกเฉินในประเทศไทย จนถึงปัจจุบันได้มีการผลิตบุคลากรจำนวนมากในระบบการแพทย์ฉุกเฉินทั้งหมด ๙ ระดับ ได้แก่ แพทย์อำนวยการปฏิบัติการฉุกเฉิน (พอป.) ผู้กำกับการปฏิบัติการฉุกเฉิน (ผกป.) ผู้จ่ายงานปฏิบัติการฉุกเฉิน (ผจป.) ผู้ประสานปฏิบัติการฉุกเฉิน (ผปป.) พนักงานรับแจ้งเหตุฉุกเฉิน (พรจ.) นักปฏิบัติการฉุกเฉินการแพทย์ (นฉพ.) เจ้าพนักงานฉุกเฉินการแพทย์ (จฉพ.) พนักงานฉุกเฉินการแพทย์ (พฉพ.) และอาสาสมัครฉุกเฉินการแพทย์ (อฉพ.)

           ความรู้ในการดูแลผู้ป่วยนอกโรงพยาบาลมีการพัฒนาและเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา จึงมีความจำเป็นที่บุคลากรในระบบการแพทย์ฉุกเฉินต้องมีการเรียนรู้และพัฒนาองศ์ความรู้ของตัวเองอยู่ตลอดเวลา เพื่อใช้ในการดูแลผู้ป่วยให้ได้ประสิทธิภาพมากที่สุด โดยมีจุดประสงค์เพื่อลดอัตราการตาย (death) ลดความรุนแรงของโรค (disease) ลดอัตราพิการ (disability) ลดความทุกข์ทรมาน (discomfort) ลดความไม่พึงพอใจ (dissatisfaction) และลดค่าใช้จ่ายในการรักษาพยาบาล (destitution)

            การจัดประชุมวิชาการครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อเพิ่มพูนความรู้ความเข้าใจให้กับบุคลากรทางการแพทย์ในระบบการแพทย์ฉุกเฉินที่ทำงานดูแลผู้ป่วยก่อนการนำส่งมายังโรงพยาบาลให้มีความรู้ความเข้าใจในการดูแลผู้ป่วยที่จุดเกิดเหตุก่อนนำส่งมายังโรงพยาบาลและดูแลผู้ป่วยระหว่างนำส่งอย่างเหมาะสม และสามารถนำความรู้ที่ได้รับไปพัฒนาเพื่อเผยแพร่ความรู้ไปยังบุคลากรทางการแพทย์ท่านอื่นๆ ต่อไป